Archive for July 2008

Εκατό Χρόνια από την Επικράτηση του Στρατιωτικού Κινήματος των Νεοτούρκων

July 30, 2008

Συμπληρώνονται τις μέρες αυτές 100 χρόνια από την επικράτηση του στρατιωτικού κινήματος των Νεοτούρκων που ξεκίνησε από την Θεσσαλονίκη και ανάγκασε τον Σουλτάνο Αμβούλ Χαμίτ να επαναφέρει σε ισχύ το Οθωμανικό Σύνταγμα του 1876. O ίδιος Σουλτάνος είχε αναστείλει το Σύνταγμα αυτό με πρόφαση τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-78. Η ενασχόληση με την κατάληψη της εξουσίας το 1908 από το Κομιτάτο Ένωσης και Προόδου όπως ήταν η επίσημη ονομασία του συνωμοτικού πολιτικού κινήματος σήμερα θα είχε μόνο ιστορική αξία αν οι πρακτικές και οι νοοτροπίες που καθιερώθηκαν από το Κομιτάτο αυτό δεν ήταν ολοζώντανες ακόμα. Η ανάληψη της εξουσίας από το Κομιτάτο Ένωσης και Προόδου σηματοδοτούν την έναρξη ενός αιώνα πρωτοεμφανιζόμενων πράξεων Εθνοκαθάρσεων και Γενοκτονιών κατά των ιστορικών λαών της Μικράς Ασίας. Οι πρόσφατες εξελίξεις με την υπόθεση «Ergenekon» αλλά και της δίκης για την απαγόρευση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Προόδου που εκλέχθηκε με πλειοψηφία περίπου 50% δείχνουν ότι οι μηχανισμοί που καθιερώθηκαν από το Κομιτάτου Ένωσης και Προόδου βρίσκονται εν ζωή. Το γεγονός ότι πολύ διανοούμενοι στην Τουρκία αντιλαμβάνονται πλέον την καταστροφή που ξεκίνησε με το κίνημα της 23 Ιουλίου 1908 είναι σημαντική παρατήρηση.

Το ήταν όμως και από που προήλθε το Κομιτάτο αυτό;

Οι ιστορικές συνθήκες τον 19ο αιώνα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία

Ο 19ος αιώνας υπήρξε ο «πλέον μακρύς αιώνας» της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά την οποία οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες στο εσωτερικό και το εξωτερικό. Η Αυτοκρατορία που ξεκίνησε ως ένα μικρό κρατίδιο το έτος 1300 μ.Χ. στη Βιθυνία εξελίχτηκε σε Αυτοκρατορία μέσα σε 150 χρόνια καταλαμβάνοντας εκτενής περιοχές στην Ασία και την Ευρώπη και λειτουργούσε με βάση τον ισλαμικό νόμο. Η αδυναμία της προσαρμογής της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στις εξελίξεις της εποχής στα τέλη του 18ου αιώνα για την στοιχειώδη ισότητα των πολιτών ώστε να πάψουν οι Χριστιανικοί λαοί να ζουν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας υπό την ανοχή των κυριάρχων Μουσουλμάνων αλλά και ο ανταγωνισμός των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής (Αγγλία, Γαλλία, Ρωσία) για εξασφάλιση των συμφερόντων τους εξανάγκασε το Οθωμανικό Κράτος να προσπαθήσει να εφαρμόσει μεταρρυθμίσεις στο νομικό του σύστημα . Οι προσπάθειες αυτές οδηγήθηκαν σε αποτυχία αρχίζοντας από την διακήρυξη του Τανζιμάτ (1839) και στη συνέχεια του Χαττί Χουμαγιούν (1856) και της Ανακήρυξης του Συντάγματος το 1876. Παρά ταύτα η έστω και σε περιορισμένη κλίμακα φιλελεύθερες συνθήκες την περίοδο αυτή έδωσαν την δυνατότητα στους Χριστιανικούς λαούς της Αυτοκρατορίας να αναπτυχθούν πολιτισμικά και οικονομικά. Στις αρχές του 20ου αιώνα παρά τον σκληρό οικονομικό ανταγωνισμό των δυτικών δυνάμεων στις οποίες είχε προστεθεί και η Γερμανία για εξασφάλιση των οικονομικών συμφερόντων, η ανάπτυξη της χώρας είχε αρχίσει να επιταχύνεται με γοργό ρυθμό χάρη στην εργατικότητα των Χριστιανικών λαών. Οι Έλληνες και Αρμένιοι ήταν οι φιλοπρόοδοι πληθυσμοί που συνέβαλαν στην ανάπτυξη της μαζικής γεωργίας για παραγωγή προϊόντων αλλά ακόμα και της βιομηχανίας που κυρίως βασιζόταν στην επεξεργασία γεωργικών και μεταλλευτικών προϊόντων αλλά και σημαντική παρουσία στο τραπεζικό τομέα. Η ραγδαία ανάπτυξη της παιδείας στις κοινότητες των Ελλήνων συνέβαλε ουσιαστικά στην οικονομική πρόοδο της χώρας. Σήμερα διαπρεπής Τούρκοι οικονομολόγοι συμφωνούν ότι αν δεν διακοπτόταν η ανοδική αυτή οικονομική πορεία που βασιζόταν στον μόχθο και την εργατικότητα των χριστιανικών λαών. σήμερα η Μικρά Ασία θα ήταν μια από τις πλέον αναπτυγμένες περιοχές της Ευρώπης λαμβάνοντας υπόψη τον απέραντο φυσικό πλούτο που διαθέτει. Εξάλλου η πολυπολιτισμική σύνθεση του λαού της Αυτοκρατορίας με πυρήνα την Μικρά Ασία ήταν μοναδικός πλούτος ανθρώπινου δυναμικού. Σε αντίθεση με ότι προπαγανδίζεται μέχρι σήμερα, ουσιαστική κοινωνική και οικονομική πρόοδος συνέβη στη πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα και όχι μετά από την εγκαθίδρυση της «Δημοκρατίας» στην Τουρκία.

Η εμφάνιση του Κομιτάτου Ένωσης και Προόδου

Το Κομιτάτο ιδρύθηκε το 1888 από μια ομάδα πέντε φοιτητών της στρατιωτικής ιατρικής σχολής στην Κωνσταντινούπολη. Σε σύντομο χρονικό διάστημα αν και τα στελέχη της συνελήφθησαν από του πράκτορες του Σουλτάνου συνέχισε την συνωμοτική του δράση διεισδύοντας στο στράτευμα πρωτίστως στα ευρωπαϊκά εδάφη με κέντρο την Θεσσαλονίκη αλλά και μεταξύ των εξόριστων διανοουμένων στην Ευρώπη. Στο πρώτο συνέδριο του Κομιτάτου το 1902 σημειώνεται η διάσπαση μεταξύ των δύο παρατάξεων της φιλελεύθερης του Πρίγκιπα Σαμπαχετίν και του ριζοσπαστικού του Αχμέτ Ριζά. Η επιστροφή το έτος 1906 των Δρ. Μεχμέτ Ναζίμ και Δρ. Μπαχεντίν Σακίρ (και οι δύο ιατροί από την κοινότητα Σαμπεθαιστών της Θεσσαλονίκης που αργότερα ηγήθηκαν της μυστικής «Ειδικής Οργάνωσης- Τεσκιλάτι Μαχσουσά»), στη Θεσσαλονίκη επιτάχυνε την επικράτηση των ριζοσπαστών και την καλλιέργεια της ιδεολογίας «Κοινωνικού Δαρβινισμού» δηλαδή την υιοθέτηση της αρχής ότι ένα ισχυρότερο έθνος μπορεί να αφανίσει ένα άλλο με όποια μέσα μπορεί. Οι θεωρητικοί του Κομιτάτου έχοντας ζήσει στην Γαλλία είχαν επηρεαστεί επιφανειακά από διάφορα ιδεολογικά ρεύματα της εποχής όπως του Μαρξισμού, Θετικισμού και των ιδεών του Νίτσε. Σίγουρα έβλεπαν πολύ ελκυστικά μεθόδους άσκησης πολιτικής βίας όπως των Ιακωβινών κατά την Γαλλική Επανάσταση του 1789 που θεωρούσε σωστή την άσκηση πολιτικής βίας για επιβολή των ιδεολογιών τους. Το 1906 συμμετέχουν στην ηγετική ομάδα ο Μεχμέτ Ταλάατ, Ενβέρ, Τζεμάλ προερχόμενοι από κατώτερα στρώματα του στρατού χωρίς καμιά μόρφωση. Επίσης την γίνονται μέλη του Κομιτάτου οι Μουσταφά Κεμάλ (αργότερα ηγέτης της νέας Τουρκίας), Ραχμί (αργότερα Νομάρχης της Σμύρνης την περίοδο 1912-18 και που οργάνωσε την καταστροφή του Ελληνισμού της Ιωνίας) και Σουκρού. Είναι η περίοδος που το Κομιτάτο αρχίζει και διεισδύει ευρύτατα στο Οθωμανικό στράτευμα. Τον Ιουλίου του 1908 το Κομιτάτο έχοντας πετύχει να θέσει υπό τον έλεγχο την Στρατιά των Ευρωπαϊκών εδαφών της Αυτοκρατορίας επέτυχε με αναίμακτο πραξικόπημα να επιβάλει στον Σουλτάνο την επαναφορά του Συντάγματος του 1876 και με το σύνθημα «Ανακήρυξης της Ελευθερίας». Το γεγονός αυτό προκαλεί ενθουσιασμό στους λαούς της Αυτοκρατορίας και στην Αθήνα γίνονται διαδηλώσεις με Τουρκικές Σημαίες υπέρ του νέου καθεστώτος. Ο μόνος μα ο μόνος που είδε τις θύελλες και την καταστροφή που ερχόταν ήταν ο Πατριάρχης ο Ιωακείμ ΓΆ, ο οποίος σε αυτούς που έσπευσαν να τον ανακοινώσουν ότι «ήλθε η ελευθερία» δήλωσε με σιγουριά ότι «τίποτε το καλό δεν μπορεί να περιμένει κανείς από τους φανατικούς αυτούς και θα χρειαστούν νέοι αγώνες για το Γένος». Πράγματι οι προθέσεις του Κομιτάτου φάνηκαν σε σύντομο διάστημα όταν ο Δρ. Μεχμέτ Ναζίμ τον Οκτώβριο του 1908 στη Σμύρνη δήλωνε ότι οι χριστιανοί δεν έχουν άλλη επιλογή παρά να δεχτούν το εκπαιδευτικό σύστημα που θα υπαγόρευε το Κομιτάτο και όσο σύντομα το δεχτούν αυτό τόσο το καλύτερο για τους χριστιανούς. Την πρώτη περίοδο αμέσως από την επικράτηση του πραξικοπήματος το Κομιτάτο προσπάθησε να προσεταιριστεί ανώτατους αξιωματικούς για να επιτύχει την πλήρη υποταγή του κρατικού μηχανισμού.

Η αντεπανάσταση της 31 Μαρτίου 1909 που οργανώθηκε από τον Σουλτάνο στην Κωνσταντινούπολη για να μειωθεί η δύναμη του Κομιτάτου απέτυχε αφού το κίνημα ήταν γνωστό από πριν στο Κομιτάτο. Ωστόσο το κίνημα έδωσε την δυνατότητα στο Κομιτάτο να αρχίσει να απαλλάσσεται από τους ανώτερους αξιωματικούς που είχαν συμμαχήσει με το Κομιτάτο. Την περίοδο αυτή αρχίζει και η πρακτική δολοφονίας δημοσιογράφων που έχουν την τόλμη να καταγγείλουν την δράση του Κομιτάτου. Δολοφονείται ο διαπρεπής τούρκος δημοσιογράφος Χασάν Φεχμί μέρα μεσημέρι στην γέφυρα του Γαλατά αρχές του 1909 από το Κομιτάτο. Η πρώτη αυτή δολοφονία κατά της ελευθερίας του τύπου αποτελεί την αρχή μιας θλιβερής παράδοσης. Η πρακτική αυτή συνεχίζεται μέχρι τις μέρες μας και ο μεγαλύτερος αριθμός δολοφονιών δημοσιογράφων έχει συμβεί στην Τουρκία.. Με την αποτυχία της αντεπανάστασης εκθρονίζεται ο Σουλτάνος Αμδούλ Χαμίτ και στην θέση του τοποθετείται ο Μεχμέτ Ρεσάτ που ήταν αλκολικός και άβουλος. Το πραγματικό προσωπείο του Κομιτάτου της Ένωσης και Προόδου, που έχει μετονομαστεί σε πολιτικό κόμμα, φαίνεται στην Κυλικεία τον Απρίλιο του 1909 όταν σφαγιάζονται πάνω από 20.000 Αρμένιοι. Ως δικαιολογία της σφαγής χρησιμοποιείται το γεγονός ότι το ίδιο Κομιτάτο που είχε συνεργασία με ριζοσπαστικές Αρμενικές οργανώσεις είχαν εξοπλίσει μερικούς Αρμένιους για να υποστηρίξουν το Κομιτάτο κατά της Σουλτανικής παράταξης. Τα ετήσια συνέδρια του Κομιτάτου από το 1908 μέχρι το 1911 που πραγματοποιούνται στην Θεσσαλονίκη και είναι μυστικά. Η ιστορική έρευνα δείχνει ότι στα συνέδρια αυτά καταστρώθηκε στο σχέδια εξόντωσης των χριστιανικών λαών της Αυτοκρατορίας και η προσπάθεια εκτουρκισμού των υπόλοιπων μουσουλμανικών όπως των Βοσνίων, Αλβανών, Κούρδων, Αράβων, Κιρκασίων κτλ. Οι βουλευτικές εκλογές που πραγματοποιούνται τον Φεβρουάριο του 1912 έχουν καταγραφεί στην ιστορία ως «εκλογές με ξύλο» και καθιερώνεται η μέθοδος της ανοικτής ψηφοφορίας και μυστικής καταμέτρησης των ψήφων. Η εξουσία περιέχεται στο φιλελεύθερο Κόμμα που είχε Αγγλόφιλοι πολιτική.

Η αδυναμία εφαρμογής στοιχειώδους κράτους δικαίου, να εφαρμοστούν οι μεταρρυθμίσεις που για 50 και πλέον χρόνια ήταν το αίτημα των χριστιανικών λαών στα Ευρωπαϊκά εδάφη της Αυτοκρατορίας οδηγεί στον Βαλκανικό Πόλεμο το φθινόπωρο του έτους 1912 στον οποίο συμμαχούν τα Βαλκανικά Κράτη η Ελλάδα, Βουλγαρία, Σερβία και Μαυροβούνιο για πρώτη φορά την ιστορία τους. Τα Οθωμανικά στρατεύματα υποχωρούν σε όλα τα μέτωπα και παραμένει στο έλεγχο του Οθωμανικού Κράτους μόνο η Ανατολικά Θράκη στην Ευρώπη.

Η δεινή ήτα στον Βαλκανικό πόλεμο φέρνει στην εξουσία ξανά το Κόμμα της Ένωσης και Προόδου. Το πραξικόπημα που έχει καταγράψει η ιστορία ως «η Έφοδος του Μπαμπαλή (Babiali Baskini)» συμβαίνει όταν ο Ενβέρ εισβάλλοντας στο κτίριο της Υψηλής Πύλης δολοφονεί εν ψυχρώ τον Υπουργό ?μυνας και αναγκάζει υπό την απειλή του όπλου την παραίτηση του Πρωθυπουργό. Πλέον η χώρα είναι στα χέρια μιας τριανδρίας που δρουν ανεξέλεγκτα με την καθιέρωση ασύστολα εγκληματικών μεθόδων. Η επανάκτηση της Αδριανούπολης από τον Ενβέρ όταν η πόλη έχει εκκενωθεί από τους Βούλγαρους λόγω του ΒΆ Bαλκανικού πολέμου προβάλλεται ως μεγάλο επίτευγμα του Ενβέρ για ισχυροποίηση του.

Η Γερμανία που από την δεκαετία του 1890 έχει αρχίσει να διεισδύει πολιτικά και οικονομικά στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας προς το τέλος του έτους 1913 επικρατεί πλήρως αφού διορίζονται σε θέσεις κλειδιά του Οθωμανικού Στρατού Γερμανοί Αξιωματικοί. Ο Γερμανικός μιλιταρισμός βρίσκει πλήρη αντιστοιχία με την τριανδρία. Παράλληλα ο Κούρδος Ζιγά Γκιοκάλπ προτείνει την ιδεολογία της σύνθεσης του Ισλάμ με τον Τουρκικό Εθνικισμό. Πλέον όλα είναι έτοιμα για εξαπολυθεί η εφαρμογή του σχεδίου αφανισμού των χριστιανικών λαών. Το ξεκίνημα είναι προς το τέλος του 1913 με τους Έλληνες της Ανατολικής Θράκης που εκτοπίζονται βίαια από τα χωρία και της πόλης τους. Οι εκτοπίσεις συνοδεύονται με φοβερές κακουχίες και ακόμα σφαγές. Πριν την έναρξη των ανοικτών Πογκρόμ εφαρμόζεται συστηματικός οικονομικός αποκλεισμός που οργανώνεται από τα παρακρατικές οργανώσεις της Ένωσης και Προόδου και την «Ειδική Υπηρεσία» γνωστή ως Teskilati Mahsusa. Παράλληλα στις υπόλοιπες πυκνοκατοικημένες από Έλληνες περιοχές αρχίζει ένας σφοδρώς οικονομικός πόλεμος. Στα Ελληνικά καταστήματα επικολλούνται πινακίδες καλώντας τους μουσουλμάνους να μην εισέρχονται επειδή οι Έλληνες είναι εχθροί του κράτους. Σαν πρόφαση χρησιμοποιείται η ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα. Η εφαρμογή του σχεδίου εξόντωσης συνεχίζεται με έναρξη στην Δυτική Μικρά Ασία (Ιωνία) αρχίζοντας από τον Μάρτιο του 1914 με μαζικές επιθέσεις, σφαγές, πογκρόμ και εκτοπίσεις προς τις παραλίες των Ελληνικών πληθυσμών. ΅Όλα αυτά συμβαίνουν χωρίς να υπάρχει κανένα ίχνος πολέμου και δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς ότι οι εκτοπίσεις γινόταν λόγο αμυντικών αναγκών. Οι επιθέσεις στα Ελληνικά χωριά και κωμοπόλεις οργανώνονται με μυστικό τρόπο χρησιμοποιώντας τον κομματικό μηχανισμό του Κόμματος Ένωσης και Προόδου καθώς επίσης της αστυνομίας αλλά και χρήση αξιωματικών του στρατού που συμμετέχουν μεταμφιεσμένοι. Η πλέον τραγική περίπτωση είναι η ολοκληρωτική καταστροφή της Φώκαιας την 14 Ιουνίου 1914 που καταγράφονται από τον Γάλλο Αρχαιολόγο Φελίξ Σαρτιώ που βρισκόμενος στην Φώκαια φωτογραφίζει τις σφαγές και την πυρπόληση της Φώκαιας και ενημερώνει την Γαλλική κοινή γνώμη. Η Φώκαια όντας η μητέρα πατρίδα της Μασσαλίας, τα γεγονότα ξεσηκώνουν θύελλα διαμαρτυριών σε όλη την Γαλλία. Αν και οι διωγμοί μετριάζονται εν μέρει με την ανακήρυξη της εκκλησίας εν διωγμό τον Μάιο του 1914 από το Οικουμενικό Πατριαρχείο η κατάσταση χειροτερεύει με την είσοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον ΑΆ Παγκόσμιο Πόλεμο τέλη Οκτωβρίου. Σε πολλές εκθέσεις και αναφορές πρεσβευτών ουδέτερων χωρών αναφέρεται ο ρόλος της Γερμανίας στην παρότρυνση της Οθωμανικής Κυβέρνησης να εφαρμόσει μαζική εθνοκάθαρση με όλα τα στοιχεία που σήμερα αποκαλείται «Εθνοκάθαρση ή Γενοκτονία». Οι εκτοπίσεις γίνονται κάτω από τραγικές συνθήκες σε όλες τις περιοχές της Δυτικής Μικράς Ασίας συμπεριλαμβανομένων των περιοχών Προποντίδας, όλης τα παραλιακής ζώνης του Αιγαίου και της Μεσογείου. Πρέπει να σημειωθεί ότι η Ελλάδα μη έχοντας συμμετέχει ακόμα στον πόλεμο μέχρι τον Ιούνιο του 1917 διατηρούσε προξενεία και υποπροξενεία σε πολλές πόλεις (π.χ. Σμύρνη, Βουρλά, Αιβαλί, Προύσα, Τσανάκαλε, Αττάλεια, Σαμσούντα, Τραπεζούντα, κτλ. ) από τα οποία καταφθάνουν αναφορές συνέχεια προς την Ελληνική Πρεσβεία της Κωνσταντινούπολης και στην Αθήνα στο Υπ. Εξωτερικών. Η Κυβέρνηση του Βενιζέλου απειλεί την κήρυξη πολέμου αλλά με την επικράτηση του εθνικού διχασμού από τις αρχές του 1915 η βοήθεια από την Ελλάδα για την προστασία των πληθυσμών περιορίζεται. Οι διωγμοί συνεχίζονται σε όλη την διάρκεια του ΑΆ Παγκόσμιου πολέμου ενώ μαζικές επιχειρήσεις εθνοκάθαρσης αρχίζουν στον Δυτικό Πόντο το φθινόπωρο του 1916 ενώ ο Ανατολικός βρίσκεται υπό τον Ρωσικό έλεγχο. Στο σημείο αυτό είναι ανάγκη να τονιστεί ότι μεγάλη ευθύνη για τους διωγμούς των Χριστιανικών λαών φέρει και το Γερμανικό Κράτος αφού ο Πρέσβης Βαρώνος Βαγκενχαίμ ελέγχει την κυβέρνηση των νεοτούρκων ενώ πλήθος αξιωματικών υπηρετούν στις ανώτατες βαθμίδες του Οθωμανικού Στρατού όπως οι Στρατηγοί Λίμαν βον Σάντρες και Κόλμαρ βον ντερ Γκόλτζ που είχαν την δυνατότητα να σταματήσουν τους διωγμούς. Ειδικότερα ο Λίμαν βον Σάντρες, εκτός των άλλων φέρει την ευθύνη της εντολής εκτοπισμού και αφανισμού της πόλης του Αιβαλιού (Κυδωνίαι) το 1917 χωρίς να υπάρχει ουδεμία στρατιωτική δικαιολογία.

Η πραξικοπηματική είσοδος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η είσοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο γίνεται με πραξικοπηματικό τρόπο από την δικτατορική τριανδρία του Ενβέρ, Ταλαάτ και Τζεμάλ. Αρχές Αυγούστου του 1914 η Οθωμανική Βουλή με μεθόδευση τίθεται σε διακοπές και σταματάει προσωρινά τις εργασίες της, Η Γερμανία πολιορκεί ασφυκτικά τους τρεις δικτάτορες και εκβιάζει για την είσοδο του Οθωμανικού Κράτους στον πόλεμο με την απειλή διακοπής της οικονομικής βοήθειας. Η επίσημη είσοδος γίνεται με την είσοδο των δύο θωρηκτών πλοίων «Γκόμπεν» και «Μπρέσλαου» από τον Ελλήσποντο τα οποία υψώνουν τουρκικές σημαίες και οι ναύτες φορούν φέσια και δική τους πρωτοβουλία βγαίνουν στον Εύξεινο Πόντο και βομβαρδίζουν την Οδησσό με αποτέλεσμα η Ρωσία να κηρύξει τον πόλεμο στο Οθωμανικό Κράτος. Πλέον το τυχοδιωκτικό Γερμανικό σχέδιο συνωμοσίας έχει πετύχει και η Αυτοκρατορία βρίσκεται εντός του πολέμου χωρίς να το έχει αποφασίσει η Βουλή ή ακόμα το Υπουργικό Συμβούλιο αλλά ο Γερμανός πρέσβης με τον Ενβέρ που κατέχει το αξίωμα του Υπουργού ?μυνας. Πλέον οι πολίτες ανεξάρτητα θρησκείας και εθνικότητας οδηγούνται σε ένα απέραντο σφαγείο και ανθρώπινης τραγωδίας, Την 14 Νοεμβρίου 1914 η δικτατορική κυβέρνηση οργανώνει την κήρυξη του Ιερού Πολέμου-Τζιχάτ που αποτελεί ένα από τα στάδια εφαρμογής του ολοκληρωτικού σχεδίου καταστροφής των χριστιανικών λαών. Μια από τις μεγαλύτερες εγκληματικές πράξεις συντελείται τον Δεκέμβριο του 1914 από τον Υπουργό ?μυνας Ενβέρ που διατάσσει τους 100.000 φαντάρους της Στρατιάς Καυκάσου που είχε ελαφριά εξάρτηση πολέμου για να πολεμήσει στην Αραβική έρημο να επιτεθούν τα Ρωσικά σύνορα στην περιοχή Σαρίκαμις με αποτέλεσμα να βρουν τραγικό θάνατο όλοι οι φαντάροι οι πλειοψηφία τους ήταν μουσουλμάνοι. Παρά αυτή την άνευ προηγούμενη ανθρώπινη τραγωδία ο Ενβέρ παραμένει αρχηγός των ενόπλων δυνάμεων. Σημειωτέον ότι ο Ενβέρ είχε αναρριχηθεί στην βαθμίδα του στρατάρχη με δική του απόφαση. Είναι τραγικό ότι ακόμα και σήμερα σύμφωνα με την επίσημη ιστορία ο της Τουρκίας ο Ενβέρ πασάς χαρακτηρίζεται ως ήρωας πράγμα που δείχνει ότι ακόμα επικρατεί η νοοτροπία του Κομιτάτου Ένωσης και Προόδου στην Τουρκία. Σημαντικό είναι να αναφερθεί ότι σε όλη την διάρκεια της δικτατορίας των Νεοτούρκων τα διατάγματα δεν τίθενται υπόψη του Σεϊχουλισλάμ που κατά τον Ισλαμικό νόμο έπρεπε να γνωματεύσει για την συμφωνία των υπό έκδοση νόμων με την Σερία. Ακόμα και το γεγονός αυτός δείχνει ότι το δικτατορικό καθεστώς των Νεοτούρκων δεν είχε κανένα φραγμό. Ο διαπρεπής Ολλανδός ιστορικός Ε. Ζούρχερ αναφέρει ότι προς το τέλος του Πολέμου, το Κόμμα Ένωσης και Προόδου διακατεχόμενο από μανία καταστροφής άρχισε να εξετάζει κατά πόσο οι πληθυσμοί των Αλεβητών θα μπορούσαν να αποτελέσουν μελλοντική απειλή. Για τον λόγο αυτό διατάχθηκε μια Επιτροπή να μεταβεί στις περιοχές που είχαν μεγάλη πυκνότητα Αλεβητών για να αποφανθεί. Το τέλος του Πολέμου σταμάτησε το θέμα.

Η ολοκληρωτική εξόντωση των Χριστιανικών Πληθυσμών

Η συνέχιση του πολέμου, η ναυτική επίθεση στα στενά των Δαρδανελίων και απομόνωση της ενδοχώρας της Μικράς Ασίας από τον έξω κόσμο δίνει την δυνατότητα στην κυβέρνηση της Ένωσης και Προόδου να εφαρμόσει το γενικό σχέδιο εξόντωσης των χριστιανικών λαών. Η εξόντωση των Αρμενίων και Ασσυρίων σε όλες τις περιοχές που ζουν κορυφώνεται τον Απρίλιο του 1915 χωρίς να σταματούν οι διωγμοί των Ελλήνων στις υπόλοιπες περιοχές. Στο πλαίσιο του γενικού σχεδίου εξόντωσης εφαρμόζεται η σύλληψη της πνευματικής ηγεσίας των 250 Ελλήνων τον Μάρτιο και 300 Αρμενίων την 24 Απριλίου στην Κωνσταντινούπολη. Τα μεγάλα αστικά κέντρα όπως Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη εξαιρούνται από τις εκτοπίσεις λόγο της παρουσίας πρεσβευτών ουδέτερων χωρών. Οι προσπάθειες του μεγάλου ανθρωπιστή πρέσβη της Αμερικής Χ. Μοργκεντάου αποτυγχάνουν για την διάσωση των χριστιανικών λαών. Αργότερα ο ίδιος πρέσβης ονομάζει την γενοκτονία των Αρμενιών ως «Ο Θάνατος ενός Έθνους». Η επίθεση στα στενά των Δαρδανελίων του Αγγλογαλλικού στόλου αποτυγχάνει τον Μάρτιο του 1915 όμως τα Οθωμανικά στρατεύματα σε όλη την διάρκεια του 1915 και 1916 υφίστανται ήττες στον Καύκασο και στις Αραβικές ερήμους. Η τραγική κατάσταση των λαών της Αυτοκρατορίας λόγο των σφαγών και εκτοπισμών των χριστιανικών πληθυσμών αλλά και του πολέμου φθάνει σε τρομακτικό επίπεδο. Το σχέδιο εξόντωσης των χριστιανικών λαών εφαρμόζεται από την παραστρατιωτική οργάνωση «Τεσκιλάτι Μαχσουσά-Teskilati Mahsusa» που έχει διοικείται από τους Μπεντρετίν Σακίρ, Μεχμέτ Ναζίμ και Εσρέφ Κουστσούμπαση. Τα εκτελεστικά όργανα της Τεσκιλάτι Μαχσουσά είναι τα εγκληματικά στοιχεία της κοινωνίας που μαζεύονται από τις φυλακές βαρυποινιτών και στρατολογούνται για την εξόντωση γυναικόπαιδων αφού οι χριστιανοί άντρες έχουν οδηγηθεί στα τρομερά τάγματα εργασίας γνωστά ως Αμελέ Ταμπουρλαρί.
Ο Ρωσικός στρατός τον Απρίλιο του 1916 καταλαβαίνει την ανατολική παραλία του Πόντου συμπεριλαμβανομένης της Τραπεζούντας. Ο Μητροπολίτης Χρύσανθος ως πρότυπο Ορθόδοξου ιεράρχη οργανώνει την περίθαλψη όλων των πληθυσμών μουσουλμάνων και χριστιανών και εξασφαλίζει την ομαλότητα στην περιοχή του Ανατολικού Πόντου. Όμως στον Δυτικό Πόντο (Σαμσούντα και Μπάφρα) αρχίζουν από τον Οκτώβριο του 1916 τρομεροί εκτοπισμοί του Ελληνικού στοιχείου σε μέγεθος ολοκληρωτικής γενοκτονίας και οι οποίοι συνεχίζονται μέχρι το τέλος του πολέμου.
Το Οθωμανικό Κράτος καταρρέει το φθινόπωρο του 1918 και οι τρεις δικτάτορες Ενβέρ, Ταλλάτ και Τζεμάλ διαφεύγουν μυστικά με γερμανικό υποβρύχιο αρχές Οκτωβρίου ενώ το Οθωμανικό Κράτος αναγκάζεται να υπογράψει την ανακωχή του Μούδρου της 30 Οκτωβρίου 1918. Παρά την διαφυγή των τριών δικτατόρων στο εξωτερικό οι μηχανισμοί του Ιττιχάτι Τερρακί παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άθικτη και το κόμμα αλλάζοντας ονομασία συνεχίζει την δράση του στο Οθωμανικό Κοινοβούλιο. Η νέα κυβέρνηση που ορίζει ο Σουλτάνος Βαχντεντίν προσπαθεί να προσάγει στη δικαιοσύνη τους εγκληματίες κατά των Αρμενίων και Ελλήνων αλλά η προσπάθεια αυτή σταματάει ουσιαστικά προς τα τέλη του 1919 με την έναρξη του εθνικιστικού κινήματος με πρωτεύουσα την ?γκυρα στην οποία σπεύδουν όλα τα μέλη του Κόμματος της Ένωσης και Προόδου. Η προσπάθεια των Βρετανών να οργανώσουν δίκη των υπαιτίων της εξόντωσης των χριστιανικών λαών της Μικράς Ασίας οδηγείται σε αποτυχία λόγο της επικράτησης των οικονομικών συμφερόντων της Γαλλίας, Ιταλίας, Η. Π. Αμερικής αλλά και της ίδιας της Βρετανίας που δεν θέλει να μείνει εκτός του μοιράσματος σφαιρών οικονομικού επηρεασμού. Αποδεικνύεται ότι το πετρέλαιο είναι πολύ πιο σημαντικό από το αίμα εκατομμυρίων αθώων θυμάτων. Η νέα τότε Σοβιετική Ένωση πιστεύοντας στην επικράτηση της Μπολσεβικικής επανάστασης μέσο του νέου καθεστώτος στην ?γκυρα σπεύδει να υποστηρίξει πολύπλευρα το Εθνικιστικό κίνημα από τα μέσα του 1920.
Τα πολλαπλά διαδοχικά σφάλματα που εκτελούνται από τις Κυβερνήσεις τόσου του Ε. Βενιζέλου αλλά και της Βασιλικής παράταξης στην διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, η ανοικτή υποστήριξη της νέας Σοβιετικής Ένωσης αλλά στον ίδιο βαθμό της Ιταλίας και Γαλλίας οδηγεί στην ήττα του Ελληνικού Στρατού και την ολοκληρωτική εξόντωση του Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και Πόντου που αποτελεί την ολοκλήρωση του σχεδίου εξόντωσης των χριστιανικών λαών. Το μεγαλύτερο κόστος το πληρώνει ο Ποντιακός Ελληνισμός που εκτοπίζεται μαζικά στην διάρκεια του Ελληνοτουρκικού Πολέμου και οδηγείται σε ολοκληρωτικό αφανισμό. Ο συνολικός αριθμός των θυμάτων των χριστιανικών λαών της Μικράς Ασίας υπερβαίνει τα 3 εκατομύρια για την περίοδο 1913-1922.
Η ατιμωρησία που επισημοποιήθηκε με την Συνθήκη της Λωζάνης, όπως επισήμανε ο Τσώρτσιλ από το 1928 αποτέλεσε κύρια αιτία που ο Χίτλερ κατέστρωσε με βάση την ιδεολογία του εθνικοσοσιαλισμού το Ολοκαύτωμα των Εβραίων της Ευρώπης. Όταν άρχιζε η επιχείρηση εθνοκάθαρσης των Εβραίων της Πολωνίας το 1939 στις επιφυλάξεις των στρατηγών της Βέρμαχτ ο Χίτλερ απάντησε κατά την κορύφωση του Ολοκαυτώματος των Εβραίων της Ευρώπης «Ποιος θυμάται σήμερα τους Αρμένιους».

Συμπερασματικά, η 100η επέτειος της επικράτησης του Κομιτάτου Ένωσης και Προόδου – Ιττιχάτι Τερακκί αποτελεί την πλέον μελανή επέτειο όχι μόνο για τους λαούς της περιοχής μας αλλά και για όλη την ανθρωπότητα. Το ότι οι νοοτροπίες και οι πολιτικές αντιλήψεις που εισήγαγαν οι οπαδοί του Κομιτάτου ακόμα και σήμερα αποτελούν σοβαρή απειλή για την ειρήνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα πρέπει να προβληματίσει όλους τους φιλειρηνικούς ανθρώπους και την διεθνή κοινότητα.

 

 

 

 

 

 

Νικόλαος Ουζούνογλου, Καθ. Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου

30η Ιουλίου 2008

Turkey in the throes of Islamic revolution?

July 26, 2008

By Spengler -Asia Times-

 

 
Turkey is half pregnant with political Islam, if one believes Western foreign ministries and the mainstream press. Its Islamist government last week arrested 82 alleged coup plotters from Turkey’s military and intellectual elite, on the strength of a secret indictment of 2,445 pages. Turkish media have offered fanciful allegations linking the secular leaders of the alleged “Ergenekon” plot to al-Qaeda as well as the violent Kurdish Workers’ Party. Among those detailed are pillars of the secular establishment, including the head of the Ankara Chamber of Commerce and the Ankara editor of the country’s leading daily newspaper, Cumhuriyet.

* Erdogan: ” Assimilation is  crime against humanity” and “Democracy is like a bus, when you arrive, you get off…”  Remember:” only Muslims are ‘humans’- infidels are the vilest of creatures…”

Before shouting “Reichstag Fire!” in a crowded theater, one should read the indictment, when and if it is made public. A few Western analysts, such as Michael Rubin at the American
Enterprise Institute, are warning [1] that an Islamic putsch is possible, after the fashion of ayatollah Ruhollah Khomeini’s 1979 Islamic revolution in Iran. The question of the moment, though, is not whether mass arrests of civic leaders on charges that challenge the imagination are compatible with Turkey’s image as a democratic nation, but rather why the world’s media have printed nary a harsh word about the administration of Prime Minister Recep Tayyip Erdogan.

A perfect storm of enmity has come down on the beleaguered Turkish secularists, who find themselves without friends. That is a tragedy whose consequences will spill over Turkey’s borders, for the secular model established by Kemal Ataturk after World War I was the Muslim world’s best hope of adapting to modernity. Many years of misbehavior by Turkey’s army and security services, the core institutions of secular power, have eroded their capacity to resist an Islamist takeover.
The United States State Department, meanwhile, has found a dubious use for what it thinks is a moderate strain of political Islam. Washington apparently hopes to steer Turkey into a regional bloc with the short-term aim of calming Iraq, and a longer-term objective of fostering a Sunni alliance against Iran’s ambition to foment a Shi’ite revolution in the Middle East.

By rejecting Turkey’s efforts to join the European Union, France and Germany have destroyed the credibility of the secular parties who seek integration with the West. Perhaps the Europeans already have consigned Turkey to the ward for political incurables, and do not think it worthwhile to try to revive Western-oriented secularism. Turkey’s liberal intellectuals, who suffered intermittent but brutal repression at the hands of the secular military, think of the Islamist government as the enemy of their enemy, if not quite their friend.

Sadly, the notion that moderate Islam will flourish in the Turkish nation demands that we believe in two myths, namely, moderate Islam and the Turkish nation. Too much effort is wasted parsing the political views of Erdogan, who began his career in the 1990s as an avowed Islamist and anti-secularist, but later espoused a muted form of Islam as leader of the Justice and Development Party (AKP). Whether Erdogan is a born-again moderate or a disguised jihadi is known only to the man himself. Islam in Turkey flourishes in full public view. At the village level, the AKP draws on the same sort of Saudi Arabian patronage that filled Pakistan with madrassas (seminaries) during the past two decades, and incubated the Wahhabi forces that have now all but buried the remnants of Pakistani secularism.

If political Islam prevails in Turkey, what will emerge is not the same country in different coloration, but a changeling, an entirely different nation. In a 1997 speech that earned him a prison term, Erdogan warned of two fundamentally different camps, the secularists who followed Kemal, and Muslims who followed sharia. These are not simply different camps, however, but different configurations of Turkish society at the molecular level. Like a hologram, Turkey offers two radically different images when viewed from different angles. Turkish Islam, the ordering of the Anatolian villages and the Istanbul slums, represents a nation radically different than the secularism of the army, the civil service, the universities and the Western-leaning elite of Istanbul. If the Islamic side of Turkey rises, the result will be unrecognizable.

Modern Turkey is a construct, not a country in the sense that Westerners understand the term; it is the rump of a multi-ethnic empire that perished in World War I, and the project of a nation advanced by a visionary leader who could not, however, pierce the sedimentary layers of ethnicity, language and history that make modern Turkey less than the sum of its parts. Turkey’s army prevailed as the dominant institution of the secular state simply because no other entity could array the poor farmers of the Anatolian highlands according to the secular program.

The trouble is that there are not that enough Turks in Turkey. To replace the imperial identity of the Ottoman Empire, Kemal proposed Turkum, or Turkishness, an Anatolian national identity founded on the many civilizations that had ruled the peninsula. Ethnic identity in the sense of European nationalism informed neither the Ottoman Empire nor the Kemalist state. The Orghuz Turks who conquered the hinterlands of the Byzantine Empire during the 12th century never comprised more than a small minority of the population. At the height of their conquests during the 17th century, the Ottoman Empire ruled over more Christians than Muslims.

Kemal created modern Turkey by thwarting the attempts of Western powers to partition his country after its defeat in World War I, but at terrible cost. The 20 million population of the Ottoman Empire was reduced to perhaps 7 million (by a French government estimate) in 1924. Up to a million and a half Armenian Christians were murdered in 1914-1918 at the instigation of the Turkish government, to neutralize a population considered sympathetic to wartime adversaries. Most of the killing was done by Kurdish tribesmen. Between 1.5 million and 3 million Greek Orthodox Christians, whose ancestors had settled Asia Minor thousands of years before the Turks arrived, were expelled in 1924 at the conclusion of the Greek-Turkish War.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

More: http://sheikyermami.com/2008/07/25/turkey-in-the-throes-of-islamic-revolution/

THAILAND: Food and fuel price surge hits the lower and middle class

July 24, 2008

Source: IRIN

 
Everything is more expensive,” Somkeirt Boonna, a 35-year-old security guard who works in Thailand’s capital, told IRIN
“Not only oil but food prices are also rapidly increasing. Before the oil price started to surge, I usually spent about 4,000 baht [US$119] per month on fuel; now I have to spend 7,000 baht [$208].” Somkeirt said that with three children in school and a monthly family income of about 30,000 baht ($895), his financial situation was increasingly dire.

“We have to economise, but there’s not much we can do. I can’t cut back on my kids’ educational costs,” he said. “The best we can do is try to cut back on food expenditure. Let’s just say we have to eat less these days.”

Record high inflation

Led by high fuel and food prices, Thai inflation rose to a 10-year record 8.9 percent in June 2008, against the same month last year.

The deputy permanent secretary of the Commerce Ministry, Pairoa Sudsawarng, said the increase in fuel prices was the main factor driving last month’s inflation to a level not seen since June 1998.

Based on a basket of 373 products and services, including food and beverages, clothing, housing, medical and personal care, vehicles, transport and communication, recreation and education, the consumer price index for transport and communication and food and beverages for June 2008 increased the most – by 16.1 and 11.4 percent respectively, compared with June 2007.

Sudsawarng said the increase surpassed the ministry’s expectations. The sharp rise in the cost of living, coupled with static incomes, was squeezing poor and middle class families alike.

 
Rice price soars
According to the Bureau of Trade and Economic Indices of the Ministry of Commerce, the domestic price of Thai white rice typically consumed by low- and middle-income consumers increased 85.6 percent from December 2007 to June 2008.

 

Pan Pimsen, owner of a small restaurant in Bangkok’s Sukhumvit district, told IRIN that food sellers were suffering. The prices of key produce have almost doubled but they say they cannot pass on more than 30 percent of the increase to their diners or they lose them.

“I have sold food for 40 years here and times have never been this hard for us,” said Pan. “I have five employees working for me, and each week I struggle to pay their wages.”

Ekarat Kanto, a single, 23-year-old salesman, told IRIN his 20,000-25,000 baht ($597-746) monthly income was sufficient but he had been forced to cut back on some expenditures.

“Transportation and food cost a lot more. Although I don’t suffer as much as the poor, I have to cut down a lot on unnecessary expenditures, especially on food. I’ve stopped eating out at restaurants and increasingly use public transportation,” he said.

According to Yuttasak Supatsorn, deputy director of the National Food Institute (NFI), the food price hikes have forced most Thai people to cut their spending on food by about 30 percent, and thus reduce the amount they consume and the number of meals per day. In addition, said Yuttasak, people are purchasing and consuming less meat and other high protein products.

“Our family make a living by selling snacks, so it’s been really hard on us,” Jamnong Meenan, a snack seller on Phaya Thai Road in Bangkok, told IRIN. “People aren’t buying as many snacks as they did before.”

 

 

 

Aid package
On 15 July, the government announced a package of six initiatives to help poor and middle-income people. Over the next six months, the programme will cut excise charges for petrol and diesel, suspend price adjustments for household gas, and provide exemptions from water and electricity charges for households with low consumption rates.

The measures also include free bus services on half the 1,600 public buses in Bangkok and free third-class train travel nationwide. However, most observers say it is too early to tell if the initiative will be applied effectively or be of much benefit.

“I just hope that the government’s ‘six measures package’ can really help,” said Jamnong. “I don’t think that poor people like us can go on much longer if the government doesn’t do anything more about the food and oil prices.”

EU freezes millions in assistance to Bulgaria

July 23, 2008

Associated Press
The European Union has suspended almost €500 million (US$800 million) in assistance to Bulgaria because of alleged corruption and spending irregularities in the Balkan country.

The European Commission says the funds will not be paid out because Bulgaria has made little progress in reforming its judiciary and fighting organized crime and corruption in the 18 months since it joined the bloc.

It says spending irregularities are so serious, the accreditation of two government agencies disbursing EU funds will be canceled.

In comments made Wednesday, the commission also said Bulgaria has failed to convict fraudsters, one of the conditions on which it was admitted into the bloc in 2007.

World military update

July 19, 2008

RUSI report warns on UK naval capability

 

A leading UK policy study body has warned that the Royal Navy’s ability to meet future threats and challenges is being steadily eroded by continuing reductions in the size of the fleet. The Royal United Services Institute (RUSI) paper, ‘British Defence and Security Policy: the Maritime Contribution’, written by Dr Lee Willett, the head of the institute’s maritime studies programme, also contends that rationalisation of support infrastructure could also leave the navy unable to respond to an emergent crisis

 

 

 
Portuguese Type 209PN is quick off the mark with harbour trials

 

The first of two Type 209PN submarines for the Portuguese Navy was named and launched at ThysssenKrupp Marine Systems’ Howaldtswerke-Deutsche Werft shipyard (HDW) in Kiel, Germany, on 15 July. Tridente began harbour trials immediately following the ceremony and the 68 m-long boat is due to commence sea trials early in 2009, with delivery to the customer by the end of that year

 

 

 

 
Sino-Thai co-operation grows with special forces exercise

 

As part of a steadily expanding programme of military-strategic co-operation, Thailand and China have begun a three-week special forces (SF) combined training exercise, marking the Chinese military’s first experience of extended training on foreign soil. Beginning on 11 July and lasting until the end of the month, the training programme, dubbed ‘Strike 2008’, is being conducted in Chiang Mai province, northern Thailand

 

 

 

 

Kazakhstan begins final tests of customised MLRS system

 

The Kazakhstan Ministry of Defence (MoD) has begun final verification tests of the Naiza (‘Spike’) Multiple Launch Rocket System (MLRS) developed for Kazakh land forces by Israeli Military Industries (IMI). The Rocket-based Barrier Fire System has been shown to Kazakh President Nursultan Nazarbayev and started live firings on 12 May at the training area of the Otar Guard motor rifle division near Almaty

 

 

 

 

Source: Jane’s defence journal

A war waiting to happen

July 16, 2008

Source: Asia Times

 

A war waiting to happen

Asia Times Online   July 16, 2008
 
By F William Engdahl

The Caucasus Republic of Georgia, as nations go, is not apparently a major global player. Yet Washington has invested huge sums and organized to put its own despot, Mikhail Saakashvili, in the presidency in order to close a nuclear North Atlantic Treaty Organization (NATO) iron ring around Russia.

US Secretary of State Condoleezza Rice visited the capital Tbilisi and made sharp statements against Moscow for supporting the separatist Georgian states of Abkhazia and South Ossetia, in essence blaming Moscow for an imminent war Washington has incited in order to bring Georgia into NATO by the December NATO summit.

Western media have either tended to ignore the growing tensions in the strategic Caucasus region or to suggest, as Rice does, that

the entire conflict is being caused by Moscow’s support of the “breakaway” republics of Abkhazia and South Ossetia. In reality, a quite different chess game is being played in the region, one which has the potential to detonate a major escalation of tensions between Moscow and NATO.

The underlying issue is the fact that since the dissolution of the Warsaw Pact in 1991, one after the other former members as well as former states of the USSR have been coaxed and in many cases bribed with false promises by Washington into joining the counter organization, NATO.

Rather than initiate discussions after the 1991 dissolution of the Warsaw Pact about a systematic dissolution of NATO, Washington has systematically converted NATO into what can only be called the military vehicle of an American global imperial rule, linked by a network of military bases from Kosovo to Poland to Turkey to Iraq and Afghanistan.

In 1999, former Warsaw Pact members Hungary, Poland and the Czech Republic joined NATO. Bulgaria, Estonia, Latvia, Lithuania, Romania and Slovakia followed in March 2004. Now Washington is putting immense pressure on the European Union members of NATO, especially Germany and France, that they vote in December to admit Georgia and Ukraine.

The Georgia-Abkhazia military picture
The present escalation of tensions in the region began in May when Abkhazia said it had shot down two Georgian drones over its airspace. The announcement came two weeks after Georgia accused Russia of shooting down an unmanned drone over Abkhazia, which Tbilisi considers its sovereign territory. Moscow has denied involvement.

Russia has administered a peacekeeping contingent in Abkhazia and South Ossetia since bloody conflicts in the 1990s, and sent additional troops to Abkhazia recently to deter what it calls a planned Georgian military offensive. The two sides, Georgia and Abkhazia, have been in a state of suspended conflict since 1993, when Abkhaz separatists, backed by Russian forces, succeeded in driving the Georgians out of the province.

Tbilisi claims sovereignty over Abkhazia and South Ossetia and refers to both as “breakaway republics”. In 2001, Georgian troops joined with anti-Moscow mujahideen-trained Chechyn soldiers from neighboring Russian Muslim province of Chechnya to mount a military attack, unsuccessfully, against Abkhazia.

 

 

 
More: http://www.atimes.com/atimes/Central_Asia/JG16Ag01.html

Afghanistan developments

July 15, 2008

Source: World Security Institute

 

General Security Situation

 

This month saw the Taliban, in a display of force and coordination, launch a daring prison break at a large facility in Kandahar freeing nearly 1,000 prisoners and around 400 Taliban fighters. While the coalition has been shifting troops to meet the security demands of the present situation, the American government has had difficulty convincing allied nations to send more troops and resources to the country. Coalition deaths in Afghanistan have overtaken those in Iraq for the second consecutive month, and the populaces of many coalition allies do not want their troops there. Caveats are becoming an increasing problem, as some troops within ISAF are constrained by orders to patrol only certain provinces, not to engage in offensive operations, or not to patrol at night.

 

Cell phone towers have also become a popular target for the Taliban, as Afghans often call in positions of the insurgents. The Taliban has repeatedly threatened cell phone networks unless their towers are shut down during the night, when they often launch their operations. Approximately 50 cell towers have been attacked in Helmand province alone since the beginning of the year. This is just one tactic among many new ploys the Taliban have been employing. The main Taliban approach has been to exert their influence in as wide an extent as possible. Infiltration of villages has become widespread as coalition forces struggle to hold the ground after clearing out the insurgents. The Taliban also take reprisals against villagers who cooperate with ISAF, and in regions that have heavy Taliban influence, particularly the south and eastern provinces, obtaining trust from the Afghan people is difficult for the coalition forces.

 

Close air support for coalition and Afghan troops has resulted in limited casualties during engagements, but has caused a row in Pakistan after 21 Pakistanis were killed in an air strike. The incident highlights one of the fundamental issues NATO has in dealing with Afghanistan: Pakistan acting as a launching board for attacks and safe haven for the Taliban. Pakistan’s policy toward its essentially autonomous tribal area has long been a target for U.S. criticism, particularly after Pakistanis agreed to a ceasefire with the Taliban last month.

 

Cross border incidents have become such a problem that they have caused an exasperated Afghan President Hamid Karzai, facing numerous political, ethical and legitimacy problems at home, to state that Afghanistan may consider sending troops into the region. Concurrently, a report was released that alluded to the U.S. congressional leadership giving President George W. Bush authority to authorize large-scale, covert missions into Pakistan to hunt down Osama bin Laden.

 

 

More: http://www.cdi.org/program/document.cfm?DocumentID=4335&from_page=../index.cfm